اونقدر بدبختی سرم ریخته بود حتی یادم نبود وبلاگ دارم :|

هرچند ک خیلی از خواننده های دائمیم رو از دست دادم ولی هنوز ....

شنبه روز بدی بود، روز بی حوصلگی وقت خوبی که می شد غزل تازه بگی صبح یکشنبه ی من ، جدول نیمه تموم همه خونه هاش سیاه، روی خونه جغد شوم صفحه ی کهنه ی یادداشت های من صبح دوشنبه روز میلاد منه، اما شعر تو میگه که چشم من تو نخ ابره که بارون بزنه آخ اگه بارون بزنه ، آخ اگه بارون بزنه غروب سه شنبه خاکستری بود همه انگار نوک کوه رفته بودن به خودم هی زدم از اینجا برو اما موش خورده شناسنامه ی من عصر چهارشنبه ی من، عصر خوشبختی ما فصل گندیدن من ، فصل جون سختی ما روز پنجشنبه اومد مثل سقاهک پیر ، رو نوکش یه چیکه آب گفت به من بگیر بگیر جمعه حرف تازه ای برام نداشت هر چی بود پ

میخواهم اقلاً یک نفر باشد که من با او از همه چیز همانطور حرف بزنم که با خودم حرف میزنم!

ابله
فئودور داستایفسکی

:( چه دورانی داشتیم اینجا....